Overdenken

Ik heb er lang voor nodig gehad om het te accepteren, maar na 37 jaar weet ik het zeker: ik ben een overdenker. Het voordeel hiervan is dat je je nooit hoeft te vervelen met je eigen gedachten, je makkelijk de meest bizarre en originele dingen kunt bedenken en gemakkelijk probleemoplossend kunt denken. Een nadeel daarentegen is dat je je gemakkelijk ‘gek’ kunt denken, omdat je letterlijk overal de hoed en de rand van wilt weten, je hoofd nooit stilstaat omdat het overal de (beweeg)reden van wil weten en je last kunt krijgen van het overanalyseren van alledaagse gebeurtenissen.

Mensen die veel overdenken hebben verschillende manieren om dat in te dammen. Zo heb je het mindfulness, waarmee je je gedachten op een denkbeeldig wolkje kunt zetten en ze vervolgens ‘weg’ te sturen.  Je kunt aan yoga doen waarmee je je gedachten er op dezelfde manier mogen zijn en je niet oordeelt over je overdenken. Gedachten ‘mogen er zijn’, maar je analyseert ze niet en negeert zowel positieve als negatieve gedachten. Beide hebben wel raakvlakken met elkaar.

Deze methodes zijn voorbeelden die voor mij niet werken, al is het begrip hebben voor je overdenken wellicht wel iets wat ik kan meenemen. Ik geloof niet in het wegstoppen van gedachten, ze een ‘plekje’ te geven zonder dat ik weet waarom ik dat zou doen en te accepteren dat iets een los eindje heeft. Het heeft me nog niet eerder geholpen iets af te sluiten, maar heeft er slechts voor gezorgd dat zaken bleven sluimeren omdat ze niet opgelost werden. Misschien heb ik daarmee wel mijn belangrijkste bezwaar tegen mindfulness achtig ‘gedoe’ waarbij je het probleem eigenlijk wegstopt en doet alsof het er niet is. Kumbaya, niets aan de hand, laten we doen alsof onze neus bloedt.

Goed, dat maakt mijn methode; alles, altijd en overal analyseren wel een hele moeilijke weg. Regelmatig word ik gek van mezelf, omdat mijn hoofd letterlijk nooit stopt. Ik beoefen sporten waarbij ik explosief train, die veel van me vragen en die me uit kunnen putten. Goede methodes om het denken even stop te zetten of om zaken op een rijtje te krijgen, maar nooit voor lang.

Daarom heb ik maar besloten te accepteren dat ik een overdenker ben. Ik accepteer het als een nieuwe geuzennaam. Buiten veel gepieker heeft het me namelijk ook hele heldere inzichten gegeven over bepaalde situaties in mijn leven, over hoe mensen in elkaar steken, wat hun beweegredenen zijn en zeker ook hetzelfde over mezelf. Misschien ben ik met dat besluit wel weer onbewust onzettend ‘mindfull’ bezig, al verzet ik me nog steeds tegen die term.

Laat mij maar lekker overdenken en als ik mezelf gek maak, laat het me dan weten, dan stort ik me weer een in een uitputtende sportsessie en heb ik of jij even geen last meer van me.

Advertenties

Alvleesklierkanker

 

 

In 1992; ik was toen 12, werd ik op een dag ontboden bij mijn oma, ik meen toen 73 jaar oud. Aan haar bed gekluisterd, levend op astronautenvoedsel. Twee jaar daarvoor had ze de magische 50 jaar huwelijk met mijn opa bereikt en hielden ze een groot feest. Het waren haar laatste dagen, ik weet niet meer hoe lang ze na ons bezoek nog geleefd heeft. Ze stierf aan alvleesklierkanker, iets waar ik op die leeftijd weinig van wist en verder niet bij stilstond.

We schrijven eind 2014, begin 2015. Ik was die dag aan het werk en werd gebeld door mijn broer. Mijn vader, die we al bijna 3 jaar niet meer gesproken hadden vanwege een conflict, bleek kanker te hebben. Uitgezaaide alvleesklierkanker, niet meer behandelbaar. Mijn vader had al een tijdje pijn gehad, at moeilijk en viel af. Maar tevens was mijn vader ook niet zo’n fan van artsen en ziekenhuizen. En dus ging hij pas naar een arts toen het pijn begon te doen. Te laat. Mijn vader overleed 27 januari 2015, net geen 70 geworden (hij is geboren op 22 maart 1945).

Mijn broer en ik maakten ons wel zorgen, hebben er veel over gepraat, maar er waren in die periode zoveel andere zaken die ons bezig hielden, dat de aandacht en zorgen hierover weer naar de achtergrond verdwenen.

Inmiddels was het najaar 2015. Ook mijn tante, de zus van mijn vader, bleek alvleesklierkanker te hebben, maar dit leek nog behandelbaar. Ik meen dat mijn tante eind december is gestorven. We ontdekten dit pas in januari, door een rouwadvertentie op internet. Er is weinig contact met die kant van de familie. Wij geboren Noord-Hollanders zijn erg goed in het volharden in zinloze conflicten.

Daarnaast is momenteel Joop Braakhekke veel in het nieuws. Ook de bekende TV-kok heeft alvleesklierkanker. Eerst leek hij succesvol behandeld met chemotherapie en leek de ziekte op zijn retour. Onlangs kreeg hij de boodschap dat het terug is. En uitgezaaid. Hij vertelde hierover in RTL Boulevard en het raakte me opnieuw. Er is waarschijnlijk niet meer zoveel hoop voor Joop. Ook hij kan er alleen nog maar ‘het beste'(?) van maken en genieten van de laatste maanden die hij nog heeft.

download

Er is in Nederland sinds kort Support Casper, een stichting die meer onderzoek doet naar alvleesklierkanker. Een initiatief van een arts die via viro-immunotherapie wil proberen de ziekte te verslaan. Hij heeft hiervoor in 2015 geld opgehaald en inmiddels zijn in 2016 de eerste behandelingen gestart. Hopelijk kunnen hiermee patiënten worden genezen, want de huidige behandelingen werken vaak niet afdoende of een patiënt is al zodanig verslapt dat ze niet meer in staat zijn om zware chemobehandelingen of bestralingen te doorstaan.

Al mijn stervende familieleden en Joop Braakhekke hebben me er extra aan herinnerd dat het leven korter dan duren dan je van tevoren denkt, ook al weet ik nog helemaal niet of ik net als mijn vader en tante drager ben van een gen dat de ziekte met zich meedraagt. Je kunt dit laten onderzoeken in het UMCG, heb ik gevonden. Maar ik weet niet wat de kosten zijn en ik weet niet wat er nog meer nodig is behalve DNA van mezelf. En wat als ik de boodschap zou krijgen dat ik ook drager ben van -god weet wat voor gen-? Word ik daar gelukkiger van? Krijg je dan ook automatisch alvleesklierkanker? Misschien is er met mij wel niets aan de hand?

Ik ben er nog niet uit en misschien stel ik de beslissing ook wel uit omdat ik mijn leven er niet door wil laten beïnvloeden. Het enige wat ik nu kan doen is, heel egoïstisch, het leven vieren en zo lang mogelijk gezond blijven. En op tijd naar de dokter gaan als mijn lichaam vreemde signalen geeft.

 

Meer schrijven…

Het derde subblog op mijn WordPress-woud wordt dit al, ikwilmeerschrijven. Want dat wil ik. Als ik de rust in mijn hoofd kan vinden. Niet dat ik nou een gigantische ADHD-er ben, maar mijn gedachten kunnen soms van de hak op de tak springen, in een razend tempo. Zie jezelf dan überhaupt maar eens op een bureaustoel te krijgen, tikkend achter je toetsenbord.

Soms moet ik mezelf ook afleren voortdurend op zoek te zijn naar beelden, aangezien ik altijd veel bezig ben met beeld, als gesjeesde fotografie student. Nee, ik ben geen beelddenker; verschrikkelijk jeukwoord is dat ook. Iedereen is tegenwoordig beelddenker, dus wat voor waarde heeft dat woord dan nog? Ik zie wel overal een foto en wil ook bijna overal stoppen om vast te leggen wat ik zie. Iets wat pas is ontstaan na de lessen van de Vlaamse Dirk Reynders op de Kunstacademie. Sommige lessen bestonden uit eindeloos veel foto’s bekijken. Wat zagen we precies? Wat betekende wat we zagen? En wat wilde de fotograaf ermee zeggen? Hij is een van de weinige docenten wiens lessen me zijn bijgebleven.

Zoals je ziet heb ik alleen in dit stukje moeite om een lijn aan te houden. Ik hoop dat dat mettertijd komt. Dat ik iets gestructureerder leer schrijven, of zoiets dergelijks? En wie weet vinden de lezertjes ook nog boeiend.

U hoort nog van mij!